J´ai rendezvous avec vous
De kist
Op een dag zag ik voor het huis van de familie Geljon een grote houten kist staan. Een manshoge en vierkante kist. Verwonderd keek ik er naar. Even later gonsde het door de straat: Geljon gaat emigreren. Naar Australie!
Geljon woonde naast Jo Ludikuijze, de melkboer. Ludekuuze zoals wij zeiden. Jo de Melkboer. Ik zie hem nog voor me. Jo leurde losse melk in grote melkbussen op zijn bakfiets. Hij was altijd vrolijk en had een welluidende stem die galmde door de straat. Als hij aan de deur kwam gaf mijn moeder hem een pan of een kan en die bracht hij gevuld met melk weer terug. Tot op de dag van vandaag ben ik nog dol op melk. Naast Jo´s huis was er een poortje, het poortje van Jo. Het was niet bestraat en met Pietje Buijs knikkerde ik daar vaak. Pietje klepperde bij ons altijd aan de brievenbus en riep erdoor: “Sonnie kom je spelen?”
Zoals gezegd: de familie Geljon woonde naast Jo Ludekuuze. Van ons huis uit gezien aan de overkant, rechts richting Noorpoortstraat. Moeder Geljon was een stevige, pronte vrouw met koperkleurig haar. Zo zie ik haar nog in de deuropening staan. Bij ons thuis werd ze Dikke Siene genoemd. Hun zoontje heette Charles. Sjarl Geljon was een klein beweegelijk ventje en durfde alles. Hij hoorde bij die kinderzwerm die vaak in los verband met elkaar speelde: Circusje in de graanloods aan de Oude Werfstraat, voetballen met de lichtgrijze garagedeuren als goal op de Goese Korennmarkt. Dat klonk lekker als er gescoord werd. Plek van avontuur echter waren de Balkers ofwel de Loskaai waar o.a. enorme balken en stapels planken lagen. Tonnie Burgs probeerde eens op zo´n stapel te klimmen en kreeg vallend een lading planken over zich heen. Het was voor het eerst dat ik van een sleutelbeen hoorde, want dat had hij gebroken.
In juli 1958 lagen er 2 zeekolossen aan de Loskade afgemeerd, de zogenaamde Liberty-schepen: de Afros en de Despina. Het waren Amerikaanse schepen die tijdens de oorlog legervoorraden van Amerika naar Europa hadden vervoerd en sindsdien ut de vaart waren genomen.
In De Middelburgse Grachtengordel schrijft Thomas (Admin) dat het publiek in het begin de Afros mocht bezichtigen. Mijn vader had die mogelijkheid aan moeten grijpen en broer Frits en mij daar mee naar toe moeten nemen, maar dat is niet gebeurd dus konden wij als jongetjes slechts naar die enorme boten kijken en zorgen dat je niet tussen wal en schip terecht kwam, want zo wisten wij, dan zou je verzuipen.
Sjarl Geljon wist toch op de een of andere manier aan boord te komen van de door de bemanning al lang verlaten Afros. Met een groepje jongens keken wij hoe hij tot boven in de schoorsteenpijp klom on daar vol lef capriolen uit te halen. Als een circus artiest in de trapeze zagen we hem aan een staaf in de pijp koppeltje duiken.
Zoals gezegd: de familie Geljon emigreerde naar het verre onbekende Australie en Sjarl, de waaghals zag ik nooit meer.
No hay comentarios:
Publicar un comentario