Beirut In The Fourties (Next Stop Loneliness)

Next Stop Loneliness heeft als thema de stad Beirut in de jaren 40 van de vorige eeuw.

Beirut in the 1940s was a transformative decade, marked by Lebanon's independence from the French Mandate in 1943, following protests and political turmoil. The city served as a vital Allied base during World War II, transitioning into a key political and cultural hub. It was a period of significant nation-building, power-sharing, and early modern urban development. 

 

Beirut, Lebanon_1940

Beirut, Lebanon late 1940´ies

Next Stop Loneliness

Bpm:122

E7#9

Walking in the hustle and bustle

E7#9

Of downtown Beirut in the forties

Am7

My heart troubled and my soul on ice

Am7

When a pair of marbled white legs

E7#9

Their whiteness descended from heaven

E7#9

A Lucifer angel to swallow the comotion

Am7

Of the buses, street vendors

And movie theaters

Am7

The prostitutes with their hungry eyes

Next Stop Loneliness-2

                  Cmaj7        Bm7

When your body like a constant lover

Bbmaj7                                    Am7

Flirts for the first time with faithlessness cmaj7   Brn7

A passenger on a long, long journey

Bbmaj7    break Hears the conductor call out loud:

Next stop loneliness (2x)

E7#9

I hear your voice, then a buzz

E7#9

On the broken line between us

Am7

From a whole murderous hive

Am7

Of nearly endless possibilities

E7#9

When your body in all it's fear and cunning

                  E7#9          

Makes her promises to me

Am7

Dance Of Consolation

 

Schoppensteele

In 2017 startte journalist Ad Hanneman en ik het z.g. Westkapelle Project. Ad woonde al een tijdje in het dijkdorp en had er een aantal gedichten over geschreven. In 2018 zou Muziekvereniging OKK haar 110de jubileum vieren en wij vatten het plan op om de door mij geschreven muziek dan uit te laten voeren. Ik benaderde Rudy de Queljoe die op een zondagochtend naar Westkapelle het huis van Jan Kaland en zijn vrouw kwam om het plan te bespreken met Cora Knuijt-Dellebeke, de dirigente van de brassband. Ik had al een aantal songs geschreven en in mijn studio opgenomen en liet er enkele van horen. Ik sprak af met Cora dat ik haar mp3-tjes van de nummer zou opsturen. 

Uiteindelijk besloot Muziekvereniging OKK (Oefening Kweekt Kunst ) hier niet verder op in te gaan en bleven mijn songs op de plank liggen, totdat ik in de wintermaanden mijn archieven doornam en zag dat het hele Westkapelle Project nog in tact was. Ik begon het liedje "21 December" in Finale (muzieknotatie programma) te bewerken en verkreeg aldus een instrumentale versie. (De exacte weergave van het notenbeeld voor 2 acoustische gitaren en bas.)

Daarna volgde "Gelukkig Door De Wind" en nu dus "Schoppensteele" die Ad de reactie onlokte: "Doet me denken aan laat middeleeuwse Italiaanse muziek. Oordeelt U zelf!

https://soundcloud.com/juan-jc-bosc-n-caballero/schoppensteele_2-gtr-bass_mp3

 De Schoppesteele (a veces escrito como Schoppensteele) es un monumento artístico y de guerra situado en la Zeedijk (dique) de Westkapelle, en la provincia de Zelanda, Países Bajos. 

Aquí están los detalles clave sobre este monumento:

• Significado Histórico: El monumento conmemora el bombardeo del dique de Westkapelle por las fuerzas aliadas el 3 de octubre de 1944, durante la Segunda Guerra Mundial, que resultó en una catastrófica inundación ("Flutkatastrophe") para liberar la zona.
• Diseño: Creado por R.W. van de Wint, fue inaugurado el 4 de octubre de 1990. Consiste en una estructura de acero, a menudo descrita como un esqueleto o forma abstracta, que se alza unos 5,5 metros, más un objeto elíptico superior.
• Ubicación: Se encuentra en la cima del dique, cerca del Kreek (arroyo), a poca distancia a pie de la playa.
• Contexto: Es un punto de interés frecuente en las caminatas por Westkapelle, incluido el "Rondje Westkapelle". En 2008, el monumento fue restaurado tras actos de vandalismo. 

Está estrechamente relacionado con el museo Polderhuis Westkapelle, que ofrece más información sobre la historia de la guerra y los monumentos locales. 

• z.t. [Schoppensteele]; R.W. van de Wint; 1990; BN002 | eHive

  Geplaatst op de Zeedijk van Westkapelle ter hoogte van de Kreek. Style and Iconography. Abstract. Inscription and Marks. Onderaan ...

  

  eHive

  
• Monument De Schoppesteele - Museum en meer - Zeeland

  Many walks in Westkapelle lead along the monument, e.g. this 'Rondje Westkapelle' along creek, dyke and lighthouse (about 7 km). S...

  

  Polderhuis Westkapelle
• De Schoppesteele

  4361 XZ Westkapelle, Netherlands

  

  Google

La Meuse

Vanmorgen werd ik getroffen door La Meuse een chanson van Raphaële Lannadère. 

Dit in "met het oog op morgen" waarin Wim Peumans vertelt over zijn boek De Maas, het verhaal van een rivier. Het was het moment waarop ik Durac en Bunder naar hun kennel leidde dat de intro van het chanson door mijn hoofd bleef spelen. Db mineur in driekwart of zes-achtste. Ik zocht het op Spotify, dat de tekst geeft: https://open.spotify.com/intl-es/track/66WqU2RaZSomcgEoOAY2UN

 en Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=O8s83Dz5A64

Het inspireerde me iets van de sfeer weer te geven in een compositie. Er zijn tijden geweest dat ik me volledig overgaf, verdiepte in het Franse Chanson. Te beginnen met Juliette Gréco. 

Days Of 69

Days Of 69

Group 69 in Schuttershof, Goes plm. 1964

Rudy en Tony de Queljoe, Carlos van de Berg, Huib Pouwer, staand John Caljouw

Days of 69-----------------------------------John Caljouw (2018) 

Well, it´s a Saturday night in the Garden Of The Marksmen 

With romancers and dancers in search for an adventure 

There is passion in the air when the band starts playing 

The crowd is making moves to the beat of the drummerboy 

The singer´s looking at the girls who are dancing in the frontrows 

Taking his pick for the park in the night, after the show 

The Molucan guitarplayer is laying out his soundscapes 

His skinny brother on the Guild is setting in Gloria 

Those were the days 

Those were the days of sixtynine 

Carlos played the Fender-bass, or his Burgundy Gretsch 

Singing Schooldays and Bony Merony from scratch 

He could only look at the girls ´cause he was a married man 

Tony and Johnny made it up behind the curtains of the bandstand 

On the Ludwig drumkit The Powerboy is rolling out his fills 

Syncopated rhythm on the bassdrum and lots of technical skills 

Hank Don laying loaded in the trunk of the Glass-car 

He played all the riffs of Coleman Hawkins, the jazz star 

Those were the days (In the days of old 

Those were the days of sixtynine 

 J´ai rendezvous avec vous

Ringetje

In de keuken staan groene rubberen kaplaarzen die me hier op Los Tres Pinos heel goed van pas komen. Op blote voeten, zoals de hele hete zomer lang of nu in de herfst met kousenvoeten. Het gevoel in die laarzen te glijden en naar de honden te gaan voor hun rondje ´paseo social´ over het land voor ons huis doet me denken aan een foto van mij als jongetje van een jaar of zes.

In de herfst van 1952 word ik op de Goese Korenmarkt gefotografeerd door een rondreizend fotograaf. Ik sta voor de zijkant van het consultatiebureau en kijk ernstig in de lens. Ik draag een korte broek, een jack en kaplaarzen. Deze foto kan ik niet meer terugvinden. Zoals zoveel foto´s, boeken, grammofoonplaten ergens bij mijn verhuizingen zijn kwijtgeraakt.  

In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 breken de dijken door. Het is zondagmorgen 1 februari en zoals iedere zondag gaan mijn broer Frits en ik bij opa en opoe Cosijn op de Schoorsteenvegerssingel langs. Via de hal gaat er een korte trap naar beneden waar de woonkeuken is die op de lange tuin uitkijkt. Opoe Cosijn, Jeane van Boxtel zoals ze van zichzelf heet, haalt in haar zenuwen met blote handen de gloeiende kolen uit de kachel, niet in het besef dat wanneer het water zou komen er zeker geen brand uit zou breken. Het water komt niet op de Schoorsteenvegerssingel.

Wel komt de familie Hoogstraate, geëvacueerd uit het overstroomde Kruiningen naar de Eigenhaardstraat. Vader Hoogstraate, een kleine man, draagt een militair uniform. Ineke is één van de kinderen.

Naast de smederij van smid Vader op de Goese Korenmarkt is een brandgang die toegang geeft tot de tuinen achter de Loskade. We zitten met zijn vieren bij elkaar. Ineke zit tegenover mij. Een klein frêle meisje met een fijn getekend gezichtje omringd door kort, krullend haar. Ze ziet wat bleek en iets in haar blik vertelt van de ontzetting haar huis te ontvluchten omdat het water komt. Is ze alles verloren? Ik vraag het niet, zoals ik ook niet vraag hoe ze aan het littekentje komt in de vorm van een ringetje als een half maatje op haar kleine neusje. Er komt een gevoel in mij op dat ik niet ken en waar een paar jaar later door Cliff en The Shadows over gezongen wordt: “I got a funny feeling that I´m falling in love with you” maar dan speel ik zelf al gitaar en zing in de woonkamer van Suus Jongepier aan de Penninghoek en Suus speelt haar accordeon.

´Ringetje´noemde mijn ouders haar want iedereen had een bijnaam. Frits, vijf jaar ouder dan ik, was al verder op het pad van de liefde en een meisje uit de Dokstraat trok zijn aandacht. Ze had lang benen waarmee ze goed kon hinkelen. ´Brinta Spring In´t Veld´ noemde ons moeder haar om hem te plagen. Frits en ik spraken niet met elkaar over dat soort gevoelens. Wel hinderde het hem enorm dat Marietje Verhulst, een meisje met het syndroom van down ook dol op hem was en hard door de straat riep: “Friks!! Friks!!” als ze hem zag.

De foto van het jongetje op de Goese Korenmarkt heb ik niet meer, maar ik voel nog de zon van het middaguur en kijk in de lens.